Müzik

                          “İçinde her olayın duygusal yankılanmalarıyla uzayıp gideceği  bir yaşama tam olarak ayak uydurup ruhları hep duygusal kalacak insanlar gülmeyi ne bilecek ne de anlayacaklardır”   Henry Bergman

              Müzik….beni bütün bu saçmalıklardan uzak tutan tek şey..27 saattir ayaktayım..Uluslararası Denizcilik Örgütü’nün belirlediği liman vardiyası çalışma zamanı sınırını üçe katlamak üzereyim.Gözlerim kapanıyor,üşüyorum.Burası ekvatordan çok da uzak değil.Her taraf yeşil,altımızda Amazon nehrinin bir kolu var.Kahverengi bulanık bir su.Aslında bir ambar kapağının önünde uyumak ve kaytarmak istiyor canım ama yarım saatte bir yağan yağmur buna bile izin vermiyor.Belki de hayatımda en fazla yorgun olduğum gündür,gemiye katıldığım İskenderun Demir Çelik Fabrikası’ndaki 72 saatlik dünya rekorumu saymazsam.Acaba bu sefer kırabilecek miyim rekorumu?Ne zaman bayılabilirim?Bayılmak istiyorum…Duyduğum tek şey gemi kreynlerinden (vinç) gelen hidrolik ses..O zaman gözümü açıp gemiye ne kadar çuval yük girdiğini görebiliyorum.Önümdeki kağıda bunları işlemeliyim.Ne de olsa iyi bir kaptan olmanın yolu gemide yapılan her işi bilmekten geçiyor.Beni mutlu eden tek şey şu saçmalıkları yazdığım not defterim.Yağmurdan buruş buruş oldu.Yazdığım her sayfayı tulumumun cebine atıyorum,sanki o daha kuru.Temize geçeceğim gün ise bunları okuyup neler çektiğimi bir kez daha görmem lazım.Şu koca dünyada aradığım tek şey müzik ve aşk.İkincisini bulmak iyice zorlaştı.Birincisi ise beni ayakta tutan tek şey oldu şu sıralar.Dinlediğim cdler gemideki gereksiz adamların lakırtılarından çok daha faydalı oluyor.Chopin’i şimdi çok iyi anlıyorum.Sıla özleminin ne olduğunu çoktan anlamıştım ama bunu bile bile uzak kalmayı şimdi hissediyorum.Yalnızlığın derinliklerinde yolculuk yapıyorum,ölmeden son enerjisini de harcamak isteyen bitkin bedenimle.Bilmek istemediğim şey niye bunu kendime yaptığım.Çünkü “keşke”lerden bıktım.Bilirsem yine “Keşke şöyle olsaydı” ile başlayan cümleler sarf etmekten korkuyorum.Bu sıralar çok melankoliğim ve herkese uzağım.Aslında herkes herkese uzaktı zaten.Kendi içine kapandığım dünyam bile beni dışlıyor.Kanımda akan viskinin alkol oranıyla,melankolizmin sınırlarını zorlamaya başladım.İnsanlar batan güne karşı kapatırlarmış kapılarını.Buradan kurtulup müziğe vereceğim kendimi o zaman belki o gün yeniden doğarım…